Geboortedatum
13-02-1988
Woonplaats
Leersum
Wedstrijdcategorie
Dames
Aantal jaren MTB
Ongeveer 12 jaar.
Leukste MTB ervaring
Cape Epic 2015, alhoewel ‘leuk’ niet echt het juiste woord is, meer ‘gaaf, pijnlijk en onvergetelijk’.
Sportverleden
Wielrennen, Duathlon (nationale selectie 2011-2013)
Overige sporten
Hardlopen, krachttraining, wielrennen.
Sterktes
Dieselen (lange etappes constant tempo blijven rijden).
Zwaktes
Snel starten, steil klimmen

Jolien - Raid de Haut Fagnes

Al voordat ik uberhaupt op de fiets had gezeten had ik al materiaalpech. Mijn voorband was tijdens de autorit tegen de fietsendrager geschuurd, waardoor er een flinke snede in zat. Geen goed begin, maar Juro offerde zich op en bood me aan om zijn voorwiel te nemen, zelf hoefde hij pas een uur later te starten en had hij alle tijd om er een binnenbandje in te doen.

Het begin ging aardig, hoewel ik al wel een keer onderuit ging doordat ik erg weinig grip had voor, maar nadat ik iets lucht uit mijn voorband had laten lopen ging het een stuk beter. Maar na ongeveer een uur had ik een platte achterband, lucht erbij mocht niet baten, dus er moest een binnenband in. Alleen ik kreeg met geen mogelijkheid het tubeless ventiel los. Na 10 minuten klooien zonder resultaat zonk de moed me behoordlijk in de schoenen. Inmiddels waren alle dames gepasseerd en had ik al een aardige achterstand. Maar gelukkig resulteerde mijn hulpeloze blik er in dat Berry Hollander stopte om me te helpen. Bedankt daarvoor! Maar ook hij kreeg het ventiel in eerste instantie niet los, afbreken lukt ook niet, het zag er hopeloos uit. Maar nog eens 10 minuten later lukte het uiteindelijk toch.

De motivatie was inmiddels wel wat minder, maar ik probeerde toch weer het ritme te pakken te krijgen, wat aardig ging, ik haalde weer enkele dames in en kwam wel weer op gang. Tot dat ik ineens met een platte voorband stond, waar een behoorlijk gat in zat. Het ventiel kreeg ik wel los, maar ik had nu geen binnenbandjes meer. Toen maar terug gelopen naar de verzorgingspost die gelukkig niet heel ver was en daar een binnenbandje gekregen. Ik kon weer verder, maar dit had me weer minstens 20 minuten gekost en lag nu wel echt heel ver achter. Ik kwam ook nog eens achter de staart van de 65 km gangers te rijden, waardoor er bij elke meter omhoog, omlaag, naar links of rechts werd afgestapt. In het ritme komen lukte me niet meer en de motivaie om echt hard te fietsen was ook ver te zoeken.

Bijna zes uur en slechts 75 km verder besloot ik om over de weg terug te gaan. Als ik de hele 115 zou uitrijden zouden mijn teamgenoten nog 4 uur op mij moeten wachten, terwjl ze ook al een uur eerder hun bed uit waren gekomen voor mij. En dat voor een laatste plaats... dat vond ik toch een beetje te veel worden. Dus ondanks de super hulp van mijn teamgenoten en de mannen onderweg een minder geslaagd avontuur deze keer.