Mark Schepp - Berlicum, Apeldoorn en Oldebroek

De kop is eraf!

Na de korte lokale wedstrijdjes in de wintercompetitie en redelijk veel krachttraining was het op 9 maart tijd voor de 1ste serieuze test in Apeldoorn. 70 snelle kilometers stonden op het programma en gezien het begreep aan duurtraining in deze natte winter was ik heel benieuwd hoe de vorm zou zijn. Het weer was prima, het parcours droog en ik had eigenlijk best wel een goed gevoel. Start was goed en ik kon goed meekomen in de kopgroep. Het was een beetje hollen en stilstaan en dat maakte het wat onrustig in de groep en dat resulteerde erin dat ik achterin de groep van 11 man kwam te zitten juist op het moment dat er smalle single trails aankwamen. De man voor mij maakte een fout, kwam heel langzaam weer op zn fiets en had gelijk geen tempo meer. Inhalen kon niet op de smalle trails en ik zag de kopgroep uit beeld verdwijnen. De rijder die de fout maakte kon helaas ook mijn wiel niet houden en zo kwam ik een kilometer of 35 alleen te rijden en dat sloopte me behoorlijk op de enorm zuigende ondergrond en de windstukken. Een kilometer of 20 voor het einde werd ik opgepikt door de 2de grote groep. Ik pikte aan maar voelde al dat de benen het beste wel een beetje hadden gehad. Een paar kilometer heb ik kunnen genieten van de luxe van het groepje tot ik zelf een domme fout maakte en onderuit gleed door een hoge richel in het pad. Weg groep, weg motivatie, weg goede uitslag. De laatste 15km het beste ervan gemaakt en ingevuld als training. Uiteindelijk rond p20 geëindigd en p4 bij de 40+.

Foto1

Na deze slechte start was het tijd voor de eerste xc wedstrijd van het seizoen. Traditioneel is dit in Berlicum. Berlicum is een snel rondje met 1 vervelende bult. Het is een rondje waar ik meestal wel redelijk op ga dus ook nu best wel veel vertrouwen op een goed resultaat. Door een 4de plek is het eindklassement vorig jaar mochten we opstellen op de eerste rij. Start was prima en ik draai in het wiel van Misha de Vries en Rick van den Hanenberg op plek 3 het bos in. Helaas heb ik zoals altijd echt moeite met die eerste ronde en maak ik op DE Bult een stuurfoutje waardoor ik van de fiets moet en een stukje moet lopen. Helaas verlies ik hierdoor de aansluiting met de 2 koplopers en kom ik alleen te rijden. Poe het loopt niet helemaal naar wens en ik moet echt even het knopje omzetten merk ik. Elke bocht weer vol op de pedalen en 70 minuten rammen was iets wat we al aardig wat weekjes niet meer gedaan hadden. Nog net in de eerste ronde sluit Leon van der Heijden bij me aan, maar die besluit direct vol door te trekken. Ik kan helaas niet gelijk volgen. Pas de rondes die volgen kom ik wat beter op stoom. Het gat naar de kop wordt weer wat kleiner, maar ik kom niet dicht genoeg in de buurt om een laatste jump te maken, zeker niet na nog een foutje die me zeker 15 seconden koste. Ik eindig waar we vorig jaar waren gebleven nml op p4. P4 was eigenlijk niet waar ik op gehoopt had vandaag zeker niet als je ziet dat Micheal Govearts en Erik Dekker er vandaag nog niet bijwaren. Kortom er moet een ‘schepje’ bovenop komende weken om het gaatje te dichten.

Foto2

Na de eerste wedstrijden vol stuurfoutjes heb ik besloten om iets meer op de MTB te trainen. Beetje meer vertrouwen weer krijgen in het sturen. In Oldenbroek stond vervolgens een week later weer een 60km wedstrijd op het programma. Een super sterk startveld en op voorhand snel parcours zorgde bij mij toch voor de nodige spanning. Zou het vandaag dan eindelijk een keer de goede kant opvallen? De start was traditioneel goed (toch nog iets resultaat van de krachtaining :) ). Vanaf de 2 de rij kon ik mee met kleppers als Rob Gambon, Edwin Geerdink, de broers van de Kruiswijk, Bart Pennings en Erik van Laar. Het tempo lag gelijk hoog en we sloegen een gaatje naar een 2de grote groep. De ondergrond bleek overigens behoorlijk zwaar te zijn en ook het parcours was toch lastiger dan verwacht. Na een kilometer of 14 moesten we toch een deel van de groep laten gaan. De jonge elite rijders bijhouden was toch een brug te ver. Ik kwam met Bart Pennings en Erik van Laar in een groepje te rijden tot Erik Groen in de 2de ronde kwam aansluiten. Ik was daar niet heel gelukkig mee want Erik gooide het tempo omhoog waardoor de hele boel uit elkaar viel. Bart Pennings kon wel volgen bij Erik Groen, maar Erik van Laar en ikzelf mesten lossen. De laatste 1,5 ronde samen met Erik van Laar opgetrokken tot ik door langzame rijders op het zandbultje niet op tijd kon uitklikken en ik omviel. Erik sloeg een gaatje en dat gaatje kreeg ik de laatste 8 kilometer niet meer dicht. De laatste 8 km waren overigens wel echt loodzwaar. De 2de groep zat binnen een minuut en waren nog met velen. Ik moest nog alle zeilen bijzetten om ze tot de finish voor te blijven, met name door veel kopwerk van mijn 2 teamgenoten Nard Clabbers en Irjan Luttenberg,…bedankt mannen :). Een mooie 9de plek algemeen en 1ste 40+ er was overigens mijn deel. Dit geeft weer een beetje meer vertrouwen richting de komende wedstrijden in Honselersdijk en de marathon in Groesbeek, waarbij met name Groesbeek voor mij een echte test wordt wat betreft de vorm qua power en klimmen. De eerste wedstrijd van de Sforz Marathoncup in Kellerwald komt inmiddels ook weer dichtbij dus de echte vorm moet komende weken echt gaan komen.

Na de wedstrijd in Oldenbroek was ook nog de prijsuitreiking van de Sforz Mtb Marathoncup 2017 waar ik achter teamgenoot Nard Clabbers de 2de plek bij de mas 2 kort in ontvangst mocht nemen. Doel voor komend seizoen wordt p1, maar dan moeten de klimbenen dit jaar wel wat beter zijn dan afgelopen seizoen.

Foto3

Frank - Oldebroek

Afgelopen zaterdag was het tijd voor alweer de derde wedstrijd van het seizoen. Zelf zag ik het nog meer als een trainingswedstrijd om verder in vorm te komen. Met een niet al te optimale voorbereiding stond ik dan ook aan de start van de marathon in Oldebroek maar wel klaar om 5 rondjes van 20 km te knallen.

Dat knallen, dat moest ook zeker want vanaf de start ging het meteen hard. Het was ook wel wat wennen want het parcours zat in tegenstelling tot de meeste marathon wedstrijden vol met draaien en keren. Het ging al bijna in de eerste kilometer mis toen onverwachts een pumptrack zich voordoemde en ik er voordat ik het goed en wel in de gaten had overheen vloog. Gelukkig eindigde de landing wonderbaarlijk genoeg niet in een crash maar was ik wel scherp om de eerste volle ronde in te gaan.

Het was afwachten hoe het zou gaan lopen want echt inhalen zat er nog niet bij. Daarvoor was het parcours te smal en te snel. Met vlagen kon je een paar mensen inhalen om weer je vervolgens weer achter iemand aan te sluiten. Zo ging het de eerste ronde lang door totdat zich een groepje vormde van een stuk of 10. Dit bleef een beetje zo totdat er bij het ingaan van de voorlaatste ronde, er door de voorste van de groep eens flink gas werd gegeven. Dat was voor mij helaas teveel en ook al probeerde ik het te voorkomen, ik kon niet meer bijblijven toen 3 man wist weg te rijden. Hier had de rest ook last van gehad want plots zat ik er alleen voor. Snel maakte ik de keuze om dan maar alleen door te gaan want ik had geen zin om me terug te laten zakken en vervolgens misschien wel meer plaatsen te verliezen.
Dit werkte want niemand kwam me meer voorbij en ik finishte als 8e, maar wat was het afzien om op die ronde zo lang volle bak te rijden.

Nard - Berlicum XC

Als er één klassieke opener is van het Nederlandse XC MTB seizoen dan is het wel de race in Berlicum. Sinds een paar jaar op hetzelfde en bochtige rondje en vaak koud, of modderig, of beide. Dit jaar was het koud. Serieus koud zelfs met temperaturen rond het vriespunt en een stevige wind. Het was wel droog gelukkig en het rondje lag er mooi snel bij. Was er in ieder geval nog íets snel deze dag...

Ik richt me al een paar jaar niet echt meer op de XC discipline maar Berlicum rij ik toch graag. Niet omdat het rondje me goed ligt of omdat ik kan winnen maar gewoon omdat het erbij hoort. Ook is het gezellig om iedereen weer te zien en even gedag te zeggen na de winter.

De race zelf was redelijk saai. Ik moest helemaal achteraan starten en kwam niet heel goed weg, waardoor ik als één van de laatsten de singletracks opreed. Inhalen is daar onmogelijk dus het duurde even voor ik echt het gevoel had vaart te kunnen maken. Mijn laatste ronde was dan ook de minst langzame van de 4. Doseren ben ik blijkbaar niet verleerd in de winter. Hard rijden in kleine bochtjes en het continue optrekken, dat kan ik wel meer op oefenen. Over hard rijden gesproken, mijn ‘normalised’ wattage was 289Watt over de hele wedstrijd, waar ik hier vorige jaren tussen de 305 en 316Watt wegtrapte. Groot verschil en een duidelijk teken dat ik minder goed uit de winter ben gekomen dan normaal. Werk aan de winkel dus!

Mijn inspanningen resulteerden overigens in een nog best ok 20ste plek.

Mark - Andalucia Bike Race

Na een seizoen 2017 waarin ik door een verhuizing en alles wat daarbij kwam kijken aanzienlijk minder wedstrijden gereden heb, is de motivatie voor seizoen 2018 weer maximaal. Daarom eind december al het plan opgevat om het seizoen te beginnen met een mooie etappewedstrijd op een zonnige bestemming. De keuze viel al snel op de Andalucia Bike Race, een UCI C1 wedstrijd in het Zuiden van Spanje, bestaande uit 2 etappes vanuit Linares, 1 etappe vanuit Andújar en 3 etappes vanuit Córdoba. Karen had deze wedstrijd vorig jaar ook al gereden en was daarna erg enthousiast over de organisatie, het weer, en de parcoursen van de verschillende etappes.
Er waren slechts 8 weken over om me voor te bereiden op de Andalucia Bike Race na een vrij inactief seizoen. Dat is eigenlijk erg kort, maar de motivatie was hoog om in januari en februari toch de nodige trainingsuurtjes te maken. Hieronder een kort verslagje van het verloop van mijn wedstrijd per etappe.

Etappe 1 – Individuele tijdrit rond Linares - 32,66 km // 415 m+

sportograf 113746371 lowres


De eerste rit was een individuele tijdrit van ruim een uur over een mooi en relatief snel parcours rond Linares. Er werd om de 20 seconden gestart zodat er voldoende ruimte tussen de verschillende renners was. Gelukkig had ik de dagen voor de race het volledige parcours van de tijdrit goed kunnen verkennen met Karen, Martin en Gerben. Hierdoor wist ik tijdens de rit precies wat me te wachten stond en dat is best een voordeel. De tijdrit zelf verliep, mede daardoor, erg goed. Ik kon al vrij snel beginnen met het inhalen van renners die voor mij gestart waren. Ik heb zo ongeveer 12 renner kunnen inhalen. Helaas werd ik zelf ook 2 keer ingehaald door renners die na mij gestart waren. Uiteindelijk goed kunnen doseren en een mooie vlakke race kunnen rijden, die goed was voor plek 33 in mijn categorie. Het niveau is hier duidelijk erg hoog maar mijn vermogenswaarden gaven voldoende vertrouwen voor de komende dagen.

sportograf 113768979 lowres



Etappe 2 – Eerste XCM etappe rond Linares - 71,27 km // 1.164 m+

De eerste echte XCM etappe vond ook plaats rond Linares, in hetzelfde gebied waarin de tijdrit gehouden werd. In de tijdrit had ik hard genoeg gereden om in het eerste startvak achter de elite heren en elite dames te mogen starten. Helaas was er iets niet goed gegaan bij het uitprinten van de lijsten bij de start boxen waardoor mijn naam ontbrak op de lijst. Hierdoor moest ik alsnog een box naar achteren. Dat zou later toch wel een behoorlijk nadeel blijken. Al vrij snel na de start ging het parcours over in een singletrack waarop inhalen vrijwel onmogelijk was. Dit was meteen een goede les voor morgen om me bij de startopstelling wat assertiever op te stellen. Door de slechte startpositie ging het eerste deel van de etappe eigenlijk te rustig. Toen er weer wat ruimte ontstond om naar voren te rijden ben ik flink gaan rijden om wat tijd en posities goed te maken. Het werkt erg motiverend om dan een hoop mannen voorbij te rijden, maar het kost tegelijkertijd ook een hoop energie. Hierdoor kwam ik op een wat teleurstellende 46 plek over de streep. Het goede nieuws is in ieder geval dat het technisch allemaal vrij goed ging en ik heel aardige vermogens haalde.

sportograf 113745753 lowres

 

sportograf 113755579 lowres


Etappe 3 – Etappe vanuit Andujar - 70,14 km // 1.794 m+

Na 2 snelle etappes rond Linares verhuisde het gehele ABR circus naar Andujar. Rond deze plaats zou de derde etappe verreden worden. Het weer was nog steeds redelijk goed, al had het in de ochtend voor het eerst wel flink geregend. Bij de start was het weer droog, maar het parcours had toch wel aardig wat water gekregen. Later zou blijken dat dit nog maar het begin was. De etappe in Andujar was aanzienlijk minder snel dan de etappes in Linares en bevatte meer hoogtemeters en langere klimmen. Op papier dan ook een etappe die mij meer op het lijf geschreven is. Na de startperikelen van gisteren kon ik vandaag gelukkig wel in het juiste startvak plaatsnemen. Dit scheelde aanzienlijk. De start verliep vrij snel en wat hectisch waardoor ik wat naar achteren zakte. Op de eerste lange klim kon ik een mooie tempo vinden en heb ik heel veel (groepen) renners kunnen inhalen. Ondanks de etappe van gisteren die er toch wel redelijk ingehakt had, kon ik tot lang in de etappe hoge vermogens leveren. In de tweede verzorging kon ik mijn bidon aanpakken en beginnen aan veruit de meest technische afdaling van de hele ABR. Daar was ik niet helemaal op voorbereid dus ik merkte al snel dat ik me echt moest gaan focussen op deze lastige afdaling. De afdaling bestond uit een kilometers lange ‘rock garden’ met grote rotsblokken, keien en drops. Fouten zouden hier erg hard worden afgestraft. Gelukkig bleven die bij mij uit en heb ik de afdaling goed kunnen verteren. Dat viel helaas niet voor iedereen te zeggen. Na deze zeer lastige afdaling volgde nog een flink steile klim. Ook hier liep het allemaal nog vrij goed. Ook de laatste afdaling was nog erg technisch en hier en daar best gevaarlijk, maar gelukkig kon ik me goed blijven concentreren en zonder kleerscheuren de finish halen, met p33 als resultaat.

sportograf 113744016 lowres

 

sportograf 113759673 lowres

Etappe 4 – Koningsetappe vanuit Cordoba - 99,84 km // 2.331 m+

Na 3 etappes onder goede omstandigheden sloeg het weer na de derde etappe flink om. Dit was al lang van tevoren voorspeld maar was toch erg jammer. De vierde etappe zou de koningsetappe zijn (de Buff stage). Helaas werd de organisatie gedwongen de lastigste stukken uit het parcours te halen vanwege de extreme regen en wind, om de veiligheid van de renners te garanderen. Wat er overbleef was een etappe van nog altijd een kleine 70km onder zeer zware omstandigheden. Het is meteen duidelijk dat het in dit gebied niet vaak zo hard en veel regent. Het parcours was enorm nat en lag vol met diepe modderplassen. Dit maakte deze etappe – ondanks de inkorting – alsnog erg zwaar.

Modificationsofthestage422
Daarnaast was deze etappe van zichzelf al vrij technisch. Doordat sommige stukken extreem nat waren lagen sommige afdalingen er erg glad en gevaarlijk bij. Om de risico’s wat binnen de perken te houden heb ik op sommige stukken gekozen voor lopen in plaats van fietsen. Dat deden vele anderen overigens ook.
Ondanks de slechte omstandigheden (zie de foto’s) toch wel heel erg genoten van deze etappe. Het liep allemaal erg goed en de techniek werd ook met de dag beter. Daarnaast is Cordoba echt een heel mooi gebied met fraaie technische singletracks, steile klimmen en lastige afdalingen. Deze etappe was veelbelovend voor het slot van deze etappewedstrijd.

sportograf 113739137 lowres

sportograf 113776597 lowres

sportograf 113780346 lowres

sportograf 113787730 lowres

sportograf 113790494 lowres

Etappe 5 – Afgelast vanwege zeer slecht weer - 53,35 km // 1.364 m+

Toen we ’s morgens vroeg met het busje naar de start reden regende het onophoudelijk en kwam het water met bakken de lucht uit. Daarnaast stormde het erg hard en lagen er meerdere omgewaaide bomen op de weg richting de start. Aangekomen bij de start kregen we al snel door dat de gehele etappe afgelast werd. Ondanks dat dit natuurlijk erg jammer was, ben ik van mening dat dit de enige optie was voor de organisatie. Koersen onder deze omstandigheden met 750 deelnemers in een relatief afgelegen gebied zou zeer onverstandig zijn. Een onvoorziene extra rustdag dus.

Etappe 6 – Slotetappe vanuit Cordoba - 55,78 km // 1.021 m+

Helaas had het gisteren de gehele dag geregend. Ook vannacht was het geen moment droog geweest en er was op veel plekken in de buurt sprake van flinke wateroverlast. Ook voor de laatste etappe heeft de organisatie dus aanpassingen moeten maken aan de etappe. De etappe werd ingekort tot een afstand van slechts 35 kilometer. Omdat het parcours extreem nat was en ik geen overbodige risico’s wilde nemen, heb ik deze etappe relatief rustig uitgereden. Hierdoor viel ik wel uit de top 25 van het klassement, maar dat vond ik niet belangrijk genoeg om grote risico’s te gaan nemen. Ondanks de slechte weersomstandigheden in de tweede helft van de week is de ABR me zeer goed bevallen! Het is een professioneel georganiseerde wedstrijd met een deelnemersveld van zeer hoog niveau. (En dit jaar bestaande uit 37 verschillende nationaliteiten.) Met de beperkte tijd om me voor te bereiden op deze race ben ik zeer tevreden over hoe het ging. Dat geeft vertrouwen en moraal voor de rest van het seizoen!

sportograf 113756814 lowres

 

Maarten - NK Marathon 2017 P3

Hét NK Marathon

Ieder jaar weer een serieus moment op de MTB kalender: het NK marathon verreden tijdens de BBC, oftewel de Bart Brentjens Challenge.
Het heeft even geduurd om hier een fatsoenlijk en chronologisch verslag van te maken, want het was een heroïsche, epische, chaotische en onvergetelijke editie…
De weersvoorspellingen in de weken voorafgaand beloofden vooral veel nattigheid. En daar was geen woord aan gelogen. Toen het ook de nacht en ochtend flink doorgeplensd had, was het parcours veranderd in een waterbaan met veel Limburgse klei en nog meer water. Prima omstandigheden om de mannen van de jongetjes te scheiden dus…

NK 2017 02

Inmiddels zijn er al veel heldenverhalen van andere rijders op de sociale media en bekende MTB fora verschenen. Ik zal dan ook niet in herhaling vallen, maar het merendeel wat daar is geschreven klopt ook wel zo’n beetje voor mijn relaas. Het NK was dit jaar een kwestie van heel blijven (zelf en materiaal), positief blijven denken en maar door blijven gaan…

NK 2017 04Gelukkig lukte dit allemaal vrij goed. De massale start was een kwestie van overleven, zoveel mogelijk opschuiven en het wagonnetje aanhaken totdat we weer bij het bekende weiland aankwamen waar het ieder jaar dringen is geblazen om niet stil komen te staan.
Het complete startveld werd al vrij snel uit mekaar geslagen, vooral door de extreme omstandigheden. Na 30 minuten koers was iedereen al vrijwel onherkenbaar en reden we allemaal in dezelfde grijs / bruine / zwarte kleding.

NK 2017 01Voor mij was het vooral zaak om m’n eigen koers te rijden, het overzicht was al vrij snel weg. Na de eerste schifting in de Voerstreek kon er een tussenbalans worden opgemaakt en bleek dat ik rond de 4e plek bij de Masters30+ reed. Dat was mooi, dan kon nu de turbo worden aangezet en volgens de volgers aan de kant reed ik dan ook al snel op de 3e plek. Geen idee wie ik in de tussentijd heb ingehaald, iedereen was geschminkt als zwarte piet. Ik wist dat Christian de Graaf ver voor reed en Tibor Zwaan ongeveer een minuutje. Dat was nog te overzien, maar ook Tibor reed hard door. De benen voelden gelukkig goed aan en inmiddels had zich na de verzorging in Gulpen een mooi groepje gevormd, waarbij Rob van de Werf het merendeel van het kopwerk voor zijn rekening nam.
Naar het einde toe werd wel duidelijk toe dat de 3e plaats het hoogst haalbare was. Mijn gevoel was nog goed, maar ik kwam geen streep dichterbij. En zo geschiedde dat ik (opnieuw) als 3e de finish passeerde. De tussenstand is dat ik de laatste 5 jaar 5 keer op het podium ben geëindigd (waarvan 1 x 1e in 2014), op zich is dat ook wel een trui waard ;)

NK 2017 05

Helaas was er na afloop nog enige consternatie toen bleek dat niet Christian, maar Tibor als eerste over de finishlijn was gereden. Zo werd Tibor gehuldigd als nieuwe Nederlands kampioen, maar bleek na speurwerk en contact met de KNWU dat Tibor ongemerkt een aantal km’s van het parcours (in de buurt van Bemelen) gemist had. Inmiddels is dit door de KNWU rechtgezet en is Christian alsnog de nieuwe Nationaal kampioen. Tibor was uiteraard erg verrast en teleurgesteld, maar heeft dit als een echte sportman opgepakt en zijn titel afgestaan, waarvoor hulde!

NK 2017 06

Frank - NK Marathon 2017

Het was een memorabele dag zondag toen het Nederlands kampioenschap mountainbike marathon gereden werd in bar en boze herfstomstandigheden.
Even lag het parcours er goed bij, tot er na 2km één of ander weiland hobbelpad ingestuurd moest worden en de chaos uitbrak. Het was blubber van heb ik jou daar en aangezien alles en iedereen tegelijkertijd moest starten was het overzicht compleet weg, probeerde ieder die dacht kans te maken op een trui links, rechts en door het midden in te halen (en met iedereen bedoel ik ook echt iedereen!). Je had er bij moeten zijn om het gevoel van chaos een beetje mee te krijgen.

Dit alles gebeurde in een strook van enkele honderden meters. Eenmaal aan het einde draaiden we weer het asfalt op en moest er door verschillende groepen van langzamere rijders geslalomd worden. Ook werd even later meteen duidelijk wat voor slijtageslag het zou gaan worden, één keer de rem aantikken en het was duidelijk dat de remblokken al versleten waren.

Met die fijne gedachte in het achterhoofd door! Alles ging ook nog best goed tot een beekoversteek. Zelf dacht ik er door te rijden, voor me dacht iemand wat anders, even iets remmen en weg was ik. Op een spekgladde betonplaat lag ik voor ik het goed en wel doorhad op mijn rug, maar met alleen mijn ego gekneusd kon ik weer verder.

Wat verder eigenlijk best goed ging, vooral veel eten, goed drinken en met een beetje terughoudendheid naar beneden (achteraf gezien maar goed ook want mijn remblokken waren zo ver weggesleten dat de remzuigers al aan de beurt waren).

Ondanks dat en de rest van de slijtage die er was door de modder was het uiteindelijk genoeg om mijn doel van top 10 te halen met een 10e plek.
Toch een mooie afsluiting van het seizoen en hopelijk een mooie basis on weer terug te bouwen naar een betere vorm.

Mark Schepp - 4 uur Zeeleeuw en Langenberg Marathon

2 wedstrijden met 2 totaal verschillende gezichten, maar dat maakt het MTB en nou zo’n mooie sport!! De eerste was een 4uurs teamwedstrijd bij MTB de Zeeleeuw. 4uur lang 1 of 2 rondjes achter elkaar volle bak rammen en de week erop lang en steil klimmen door de modder. Vooraf was voor beide wedstrijden het podium het doel en ik kan al verklappen dat dat bij beide met 2x een p3 ook gelukt is.

Bij de vrienden van de Zeeleeuw hadden ze een mooi, zwaar en lang rondje neergelegd. Snelle stukken werden afgewisseld met technische trails en steile klimmetjes. Ook moest je 2x per rondje de fiets even af wat het nog zwaarder maakte. De benen waren goed en ondanks dat ik 3 rondjes meer reed dan mijn teammaat kon ik alle rondes binnen 20 sec van elkaar houden en waren het ook de snelste rondjes van het hele veld. Ondanks een slippertje in de eerste ronde die 40sec koste hebben we de hele wedstrijd kunnen meedoen om de eerste 2 plekken. Helaas trokken wij uiteindelijk aan het langste eind en was p3 het maximaal haal-bare. Het was overigens een erg goed georganiseerde wedstrijd! Aan alles was gedacht, gratis sportdrank en voeding tot een pastamaaltijd aan het einde.

Langenberg was een heel ander verhaal. Weer die kou en vervelende modder! Weer geen omstandigheden die mij passen. Vandaag zou ook de beslissing vallen in de eindstand om de SForze MTB Marathoncup. Zowel teamgenoot Nard als ikzelf hadden 3x de 1000 punten binnen gesleept en degene die vandaag als eerste over de streep zou komen en de 100 punten zou pakken was de winnaar. Gezien de vorige modder marathons was Nard de grote favoriet en dat maakte hij ook waar. Na de start die samenviel met de lange afstand ging het gelijk steil omhoog en ook het tempo was gelijk moordend. Ik voelde al meteen dat het voor mij te hard ging en moest na een kilometer of 5 Nard al laten gaan. Ik besloot vooral goed op wattage omhoog te rijden en op de afdalingen niet te rusten maar ook daar een strak tempo te rijden. In het begin vlogen de rijders mij links en rechts voorbij. Man man was ik nou zo slecht vandaag? De modder en lange steile klims begonnen al redelijk snel bij een aantal van de mannen die mij inhaalde in te hakken. Langzaam maar zeker begon ik vanaf het begin 2de ronde mannen terug te pakken. Een grote groep van 9 man kwam in het vizier en wat opviel dat was dat ik met name in de afdalingen veel terrein goedmaakte. Ik haalde de groep bij en het gejojo begon. Omhoog haalde de hele groep mij in en kwam ik als laatste boven, maar na de afdaling reed ik alleen weer voorop. Dit ging even zo door tot het moment dat er steeds minder mannen mij nog inhaalde op de klims. De laatste 7 kilometer reed ik helemaal alleen, iedereen was eraf en ik kon in de laatste afdaling nog vol gasgeven en nog 2 man inhalen. Nard heb ik helaas niet meer terug gezien, maar uiteindelijk was ik nog best tevreden met p15 algemeen en p3 bij de 40+.

Volgende week nog de Hondsrug classic. Een wedstrijd die mij wel ligt. Zo hard mogelijk over single trails raggen, elke bocht op de pedalen en tegen de 30 gemiddeld 60km wegpoetsen! Ik heb er in. Daarna begint de Veluwse wintercompetitie ( die ik na 3x een p2 in het eindklassement nu wil winnen ) en gaan we weer trainen voor een nieuw seizoen. Volgend seizoen wil ik vaker op het podium van de landelijke xc wedstrijden komen en een treedje hoger in de Sforz MTB Marathoncup! Ik weet wat mij te doen staat dus.

Mary Rose - NK Marathon 2017

Helaas moet ik een DNF rapporteren. Ik stond met positieve energie aan de start, had zin in deze wedstrijd eigen achtertuin, voorbereiding voor lichaam en fiets waren niet optimaal maar ik zag het wel zitten zondagochtend. Helaas werd ik snel geconfronteerd met m'n eigen grenzen die dag. Kon in het begin van de wedstrijd de aansluiting met voorste groepje van circa 6 dames niet meer houden. Beperkt zicht door modder maakte dat ik stom genoeg nog kort een afslag miste waardoor nog wat dames voorbij vlogen. Snel reed ik rond op plek 10 in de wedstrijd. Moraal kreeg een dipje. Bij het gevoel niet meer in koers te zitten en onvermogen om er nog een beetje tempo in te houden, koelde ik steeds weer af door de open velden en hevige regenbui. Genieten van de modderige omstandigheden kon ik op momenten toch nog wel.

Het nadeel van een koers in eigen achtertuin is ook dat thuis en een warme douche werkelijk binnen handbereik liggen. Na op 85km bij Bemelen vlakbij Maastricht te zijn, besloot ik dat ik niet meer in koers lag en het enkel uitrijden niet was wat ik had willen bereiken. De koers was voorbij en ik reed vanaf het parcours in dalende lijn over asfalt in vijf minuten naar huis.

Een ander einde van het seizoen dan gehoopt, maar voor dit moment kan ik er ook vrede mee hebben.

Nard - Langenberg P2 + cup winst!

Dat de voorbereiding op de laatste marathon van de SforZ cup niet ideaal zou zijn, dat wist ik al. Vrijdag zou ik namelijk terugkomen uit Las Vegas, waar ik voor mijn werk een paar dagen moest zijn. Dat ik ook nog bij de verkeerde Bruchhausen belandde was een extra tegenvallertje. Een uur later dan gepland kon ik dan alsnog mijn auto (met bed en fiets daarin) vlakbij de startlocatie neerzetten. Dát deel was alweer geslaagd. Na een redelijke nacht en een klein emmertje havermout kon ik me langzaam klaar maken voor de start, wat betekent dat ik zenuwachtig nog wat heen en weer drentel tussen auto en fiets (die intussen voorin het startvak staat) en een paar keer test om te zien hoe het met mijn bloedsuiker staat.

De race begon hard, met een paar klimmen die ik echt op vol vermogen moest rijden om de aanluiting met de eerste groep niet te verliezen. Langzaam reden toch de eerste ongeveer 10 renners weg. Omdat de start met alle renners van zowel de middenafstand als de lange afstand was, wist je sowieso niet goed wie je tegenstanders waren. Die ene concurrent waarvan ik wist dat ik voor hem moest blijven (teamgenoot Mark Schepp, concurrent voor de cup) was al snel uit beeld en dus ging de race daarna om het voorblijven van de renners in het groepje dat zich langzaam om mij heen had gevormd.

Op ongeveer 10 km voor het einde plaatste ik een aanval in de veronderstelling dat het einde over minder dan 5 km zou zijn. Jammer genoeg klopte die inschatting niet. De marathon was dit jaar beduidend langer dan de aangegeven 64km. De meesten hadden rond de 70 op de teller. Ik zelfs 72. Toch dat tellertje eens goed instellen... Die laatste kilometers gingen ook nog eens omhoog. Lang omhoog. Langenberg heeft zijn naam niet zomaar. Toch kon ik het nog redelijk volhouden en had ik nog power om een paar mensen op te pikken. Uiteindelijk was het voldoende voor een 9de plek algemeen, 2de bij de M2 en 1ste voor de SforZ cup, waarmee een podium én de eindoverwinning een feit waren.

LangenbergPodium

Na een wat valse start van het seizoen met oa een harde val tijdens Emmelshausen en minder training dan ik wilde heb ik het einddoel (winst in de SforZ marathon cup in mijn klasse) toch nog gehaald. Hard blijven trainen maar vooral lol houden in (wedstrijden) fietsen, dat is toch wel de crux denk ik.

Nico - Langenberg Herren 7e

Afgelopen zondag mocht ik starten in de Langenberg marathon!

M’n voorbereiding op deze wedstrijd was helaas niet optimaal, dit door wat lichamelijke klachten. Maar toch zeker zin om te starten en om te kijken hoe de beentjes zijn voor aankomende weekend; de BBC tevens NK Marathon.

Met de start voelde ik me eigenlijk best goed. Maar daar kwam na een aantal km al snel een eind aan! Op een gladde afdaling van gras op asfalt ben ik flink onderuit geschoven en heb ik me heup goed bezeerd! Toch weer snel op de fiets 10 minuutjes de pijn verbeten en daarna ging het toch best wel weer lopen. Vooral bergop kon ik toch redelijk wat gaatjes dichten. Dit geeft toch nog wat moraal voor volgende week!

Uiteindelijk met teamgenoot Frank over de finish gerold en toch nog 7e in Herren klasse.

Frank - Langenberg 68km 12e

Na een rustweek met daarin ook echt rust was het zondag tijd voor de Langenberg Marathon en dan de 64km middelafstand. Ondanks dat het mooi weer was, was het parcours modderig van alle regen die was gevallen en kon het dus wel eens zwaar gaan worden. Zo was het dus ook, vanaf moment 1 moest ik aan de bak alleen wilde ik wel maar kon ik niet. De hele tijd reed ik voor mijn gevoel met de begrenzer erop. De scherpte was er gewoon niet.

Ook maakte ik het mezelf nog wat moeilijker door geen reepjes mee te nemen het was niet een opzettelijke hindernis maar gewoon onderschatting want ik dacht ik rij het wel uit met een paar gelletjes...

Niet dus en hierdoor verloor ik in de tweede helft posities. Nog een plaspauze erbij en het was wel een beetje klaar.
De laatste kilometers waren nog even spannend omdat een groepje naar me toe was gereden.

Gelukkig wist ik met een goede sprint nog mijn plek te redden waarmee ik toch nog als 12e over de streep kwam.

Nico - Zierenberg

De zierenberg marathon stond voor mij voor de eerste keer op het programma. Na veel klusuren in onze nieuwe huis, had ik eindelijk weer meer tijd gevonden om flink te kunnen trainen. Ik had mij dus ook voorgenomen om niet als een gek te gaan starten, maar om juiste een vlakke wedstrijd te gaan rijden.

Tijdens de start was het gelijk al chaos, omdat alle afstanden tegelijk moesten starten en zoals gewoonlijk wilde iedereen op de eerste rij beginnen. Ik wist niet zo goed wat ik van het rondje kon verwachten en hield me daarom tijdens de start een beetje in, ook omdat ik nog 85km en 2900hm had te gaan. Ik kwam samen met Tom Hoekman in een mooi groepje terecht, we konden samen lekker doorrijden. Ik voelde me bergop zeer goed en het dalen ging alweer stukken beter dan in Nordenau. Aan het einde van de 2e ronde, met nog 1ronde te gaan, voelde ik dat ik nog wel wat over had en besloot daarom om samen met een Duitser flink gas te geven en bij het groepje weg te rijden.

Zierenberg2017

We raapte nog enkele renners op, met nog 10km te gaan voelde ik dat het waarschijnlijk op een sprintje aan ging komen met deze 2gasten en reden ook nog in de zelfde klasse! Ik dacht sprinten… dat win ik normaal nooit;-) máár deze keer wel haha! Het was bergop op en ik besloot om al vroeg aan te gaan en dit pakte goed uit. Wel lekker om een keer een sprintje te winnen! Uiteindelijk als 9e männer over de finish, super leuk rondje en goed gevoel aan overgehouden!

Nard - Vulkanbike P1 M2

En weer stond er een regenachtige marathon op het programma. Daun staat op bekend als een snelle schotter marathon maar met flinke hoeveelheden regen blijkt dat veel van die schotterpaden eigenlijk gewoon bospaden zijn waar water en ondergrond heel fijn combineren tot modder. Bandjes aangepast dus (voor en achter X-king), spatbordje erop en gaan! Voor het eerst met m’n nieuwe Canyon Exceed SLX die tov de Grand Canyon die ik hiervoor had een stukje lichter is en vooral op hoge snelheid beter te controleren is. Ook is de achterkant merkbaar comfortabeler. Heerlijke hardtail.

De start ging ewoon goed. Lekker voorin mee, het eerste groepje met de latere winnaar laten lopen (zoals bijna altijd, dat gaat gewoon te hard) en goed meegedraaid in een tweede groepje voor plek 4 tot 7. Niet teveel kopwerk natuurlijk, voor zover ik zag reed niemand daar in de masters 2 klasse. Na ongeveer 30 km ofzo merkte ik dat er iets scheef zat aan m’n pedaal. Die bleek los te zitten in de crank wat betekende dat ik t/m het einde het gevoel had dat m’n pedaal elk moment kon losschieten. Hierdoor ook net wat minder op het pad aan het letten in de eindfase waardoor ik een klein duikje in een afgrondje maakte. Gelukkig zonder erg maar het kostte me wel de mogelijkheid te strijden voor plek 4 en 5. Nummer 7 van ons clubje was mijn teammaatje Frank Molenaar die in de laatste lange beklimming moest lossen.

Uiteindelijk 6de algemeen en eerste van de masters 2. Prima, sterke wedstrijd en zeer tevreden met de uitslag. In de volgende marathon in Langenberg valt de beslissing voor de SforZ Marathoncup, waar ik momenteel eerste sta. Hopelijk zijn de benen dan net zo goed en blijft alles heel.

Mark van Schie - Vulkanbike

Na een lange periode van aanzienlijk minder wedstrijden dan in andere seizoenen – vanwege een verhuizing en verbouwing – heb ik het rijden van marathons weer voorzichtig opgepakt in de Sauerland marathon in Grafschaft. Zonder enige training en dus zonder enige basis ging me dat redelijk goed af. Ik reed daar weliswaar de korte afstand maar wist toch nog op een 10e plek te eindigen. De honger naar de marathons was al groot, maar door Grafschaft werd die nog groter.

Daarom besloten in Daun de marathon van 85km te rijden. De dag van tevoren naar het natte Daun afgereisd. Het had hier al flink geregend en ik was wat bezorg over de wedstrijddag. Ook ’s morgens in het startvak regende het nog behoorlijk en dat was dan weer niet zo goed voor de moraal. Op het laatste moment het regenjackje en de beenstukken uit gedaan en gehoopt dat het verder droog zou blijven. Dat gebeurde niet. Kort na de start begon het alweer te regenen waardoor het toch al zeer natte parcours nog een stukje natter werd. Al vrij snel moest ik de eerste groep van een man of 20 laten gaan. Dat was ook een keuze want het was immers weer de eerste marathon over deze afstand in lange tijd en ik had nog steeds nauwelijks getraind. Onder deze omstandigheden zou de wedstrijd vermoedelijk zo rond de 4 uur in beslag nemen en zo lang heb ik dit jaar nog niet vaak op de fiets gezeten.

Achteraf bleek mijn terughoudendheid in het eerste half uur zich uit te betalen. Na enige tijd vond ik een mooi groepje met 2 rappe Belgen waarvan ik er een kende van de Transalp van vorig jaar. Een mooie tijd samen konden rijden en een hoop renners van verschillende afstanden op kunnen rapen. Ondanks de minimale voorbereidingen kon ik een heel vlak vermogen blijven rijden en wat me nog meer verbaasde was dat het ook technisch heel aardig ging. Het feit dat er in Daun veel afstanden door elkaar rijden geeft – wanneer het goed gaat – ook veel moraal omdat je een hoop mensen in kunt halen.

Uiteindelijk kon ik tot het eind van de wedstrijd zonder verval blijven rijden. Na afloop snel naar de auto om iets droogs aan te trekken na 4 uur in de modder en regen. Bij het bekijken van de uitslagen toch een wat dubbel gevoel nadat ik zag dat ik op 1 minuut na het podium gemist had. Die minuut had ik waarschijnlijk nog wel harder kunnen rijden wanneer ik had geweten dat het podium erin zat. In ieder geval is dit weer een mooie boost voor de moraal voor het laatste stukje van seizoen 2017!

Frank - Vulkan Bike P7

Daun, het was wat. Zaterdag veelste vroeg opgestaan om er een marathon te fietsen. Gelukkig wel iets minder vroeg dan eerst gepland, want ik had mezelf in mijn hoofd al ingeschreven van de 100km naar de 60km. Het moest alleen daar nog even geregeld worden. Eenmaal daar lukte dit ook direct zonder al te veel moeite, en wat was ik daar blij om..

Het weer was namelijk echt beroerd, regen, regen een opklaring met een sprankeltje hoop, koud en nog meer regen. Maargoed toch maar van start en het ging eigenlijk een stuk beter dan verwacht. Er werd in het begin nog niet extreem hard gereden maar ik had in ieder geval wel het gevoel dat ik nog relatief makkelijk mee kon.. en gek genoeg reed ik tot mijn eigen verbazing na een km of 15 in een kopgroep met de 1e 3. Zo groot was mijn verbazing dat ik besloot toch maar even rustiger te doen, ik kon namelijk niet geloven dat ik dat vol ging houden en liet mezelf wegzakken naar de achtervolgende groep. Hiermee heb ik samen gereden tot eigenlijk de laatste echte klim waarop ik helaas moest lossen. Een kleine hongerklop was genoeg om het tempo niet meer te kunnen volgen en zo kwam ik terecht op een 7e plek.

Op zich niet slecht voor weer een eerste wedstrijd na een lange, relaxende warme zomervakantie.

 

Daun, het was wat. Zaterdag veelste vroeg opgestaan om er een marathon te fietsen. Gelukkig wel iets minder vroeg dan eerst gepland, want ik had mezelf in mijn hoofd al ingeschreven van de 100km naar de 60km. Het moest alleen daar nog even geregeld worden. Eenmaal daar lukte dit ook direct zonder al te veel moeite, en wat was ik daar blij om..

Het weer was namelijk echt beroerd, regen, regen een opklaring met een sprankeltje hoop, koud en nog meer regen. Maargoed toch maar van start en het ging eigenlijk een stuk beter dan verwacht. Er werd in het begin nog niet extreem hard gereden maar ik had in ieder geval wel het gevoel dat ik nog relatief makkelijk mee kon.. en gek genoeg reed ik tot mijn eigen verbazing na een km of 15 in een kopgroep met de 1e 3. Zo groot was mijn verbazing dat ik besloot toch maar even rustiger te doen, ik kon namelijk niet geloven dat ik dat vol ging houden en liet mezelf wegzakken naar de achtervolgende groep. Hiermee heb ik samen gereden tot eigenlijk de laatste echte klim waarop ik helaas moest lossen. Een kleine hongerklop was genoeg om het tempo niet meer te kunnen volgen en zo kwam ik terecht op een 7e plek.

Op zich niet slecht voor weer een eerste wedstrijd na een lange, relaxende warme zomervakantie.

Mark Schepp - Nordenau/BFB/Daun

Nordenau, 4uur solo Bikefestival Brabant en Daun

Het was weer een serie wedstrijden waarin er veel gebeurde. In Nordenau was het de pechduivel die roet in het eten gooide en mij ook als kers op de taart voorzag van een paar behoorlijk gekneusde ribben. Vooraf gaand aan de wedstrijd in Nordenau heeft het ook 50 uur non stop geregend en modder en ik zijn geen grote vrienden dus de zin was ver te zoeken. Gelukkig bleek het parcours verrassend goed en snel in tegenstelling tot mijn benen. Ik heb overigens (zeker bij kou en regen ) een hele goede warming up nodig en deze was er volledig bij ingeschoten en dat bleek gelijk na de start want ik moest al mijn concurrenten al vrij snel laten gaan. Ik schakelde over op modus constant rijden en dat ging eigenlijk prima, tot ik in een trail met veel wortels en stronken er 1 raakte met mn trapper en voorover het stuur tegen de grond smakte. Ik voelde gelijk dat mn ribben flink geraakt waren en ging vanaf dat moment in de overlevingsmodus. Dit was helaas van korte duu want bij het schakelen van mn buiten naar binnenblad vouwde mn ketting op en sloeg vast tussen mn buitenblad en voorderreilleur. Wat reste was een lange wandeling naar start finish en weer een DNF.

Na Nordenau had ik 3 weken om te herstellen van de ribben richting de 4uur solo bij bikefestivalbrabant en de marathon in Daun. Op zich herstelde de ribben redelijk goed en kon ik ondanks de pijn wel door trainen. Over Brabant kunnen we kort zijn. Dat was een prima wedstrijd waarin ik de laatste 2,5 samen heb gereden met MTB icoon Bart Brentjens en 1,5 ronde voor het einde me meerdere moest erkennen in deze topper. Wel tevreden met het constante tempo en weinig verval.

Dan Daun. Ik moest nog 1 resultaat hebben om geklasseerd te worden in het klassement. De strijd met teamgenoot Nard Clabbers is dermate spannend dat de laatste 2 wedstrijden elke seconde telt. Helaas helaas ook in Daub weer stromende regen, geen warminig up en dus geen ideale omstandigheden voor mijn persoontje. De start ging eigenlijk best ok. Zat continu in de buurt van Nard en had me voorgenomen om zijn wiel niet meer uit het oog te laten, wat helaas maar 10km lukte. Ik kwam volledig alleen te rijden maar kon me ondanks de tegenvaller dat ik Nard moest laten gaan goed blijven doortrappen. De laatste 10km pakte ik nog wat mannen terug en kwam uiteindelijk als p14 alg en p4 in de 40+ over de finish. Nard had op zn nieuwe HT een erg sterke dag en pakte 4 minuten. Conclusie; zowel Nard als ik hebben 3x 1000 punten, wat betekend dat de laatste wedstrijd in Langenberg de beslissing gaat brengen,waarbij ik mezelf gezien de resultaten in de Duitse marathons de underdog ben.

Volgende halte 4u duo’s bij onze vrienden van MTB de Zeeleeuw. Een mooie snelheidstraining nog alvorens le grande finale een week later.

160x600