Geboortedatum
31-05-1989
Woonplaats
Doorwerth wordt Arnhem
Data
1.85 m / 75-77 kg / 50-194 bpm
Opleiding
HBO Technische Bedrijfskunde
Beroep/studie
Quality & Process Engineer JAZO Zevenaar
Wedstrijdcategorie
Amateurs
Aantal jaren MTB
8
Leukste MTB ervaring
NK marathon 2011, Grand Raid Godefroy 2010
Sportverleden
Voetbal
Overige sporten
Wielrennen
Trainer
Marco Postma
Sterkte
Starten, uithoudingsvermogen
Zwakte
Kou, techniek kan altijd beter
Doelstelling 2014
Top 10 in de Nationale XC wedstrijden met een podiumplaats ertussen. Mezelf goed klasseren in het klassement van de SforZ-Rose marathoncompetitie en andere marathons.
Beste prestatie
2011 1e plaats NK Marathon Amateurs
Slechtste sportmoment
De marathon in Malmady helemaal op gaan door de kou, het slechte weer en een griep die er schijnbaar zat aan te komen.
Advies aan beginners
Plezier houden in de sport is het belangrijkste

Frank - Oldebroek

Afgelopen zaterdag was het tijd voor alweer de derde wedstrijd van het seizoen. Zelf zag ik het nog meer als een trainingswedstrijd om verder in vorm te komen. Met een niet al te optimale voorbereiding stond ik dan ook aan de start van de marathon in Oldebroek maar wel klaar om 5 rondjes van 20 km te knallen.

Dat knallen, dat moest ook zeker want vanaf de start ging het meteen hard. Het was ook wel wat wennen want het parcours zat in tegenstelling tot de meeste marathon wedstrijden vol met draaien en keren. Het ging al bijna in de eerste kilometer mis toen onverwachts een pumptrack zich voordoemde en ik er voordat ik het goed en wel in de gaten had overheen vloog. Gelukkig eindigde de landing wonderbaarlijk genoeg niet in een crash maar was ik wel scherp om de eerste volle ronde in te gaan.

Het was afwachten hoe het zou gaan lopen want echt inhalen zat er nog niet bij. Daarvoor was het parcours te smal en te snel. Met vlagen kon je een paar mensen inhalen om weer je vervolgens weer achter iemand aan te sluiten. Zo ging het de eerste ronde lang door totdat zich een groepje vormde van een stuk of 10. Dit bleef een beetje zo totdat er bij het ingaan van de voorlaatste ronde, er door de voorste van de groep eens flink gas werd gegeven. Dat was voor mij helaas teveel en ook al probeerde ik het te voorkomen, ik kon niet meer bijblijven toen 3 man wist weg te rijden. Hier had de rest ook last van gehad want plots zat ik er alleen voor. Snel maakte ik de keuze om dan maar alleen door te gaan want ik had geen zin om me terug te laten zakken en vervolgens misschien wel meer plaatsen te verliezen.
Dit werkte want niemand kwam me meer voorbij en ik finishte als 8e, maar wat was het afzien om op die ronde zo lang volle bak te rijden.

Frank - NK Marathon 2017

Het was een memorabele dag zondag toen het Nederlands kampioenschap mountainbike marathon gereden werd in bar en boze herfstomstandigheden.
Even lag het parcours er goed bij, tot er na 2km één of ander weiland hobbelpad ingestuurd moest worden en de chaos uitbrak. Het was blubber van heb ik jou daar en aangezien alles en iedereen tegelijkertijd moest starten was het overzicht compleet weg, probeerde ieder die dacht kans te maken op een trui links, rechts en door het midden in te halen (en met iedereen bedoel ik ook echt iedereen!). Je had er bij moeten zijn om het gevoel van chaos een beetje mee te krijgen.

Dit alles gebeurde in een strook van enkele honderden meters. Eenmaal aan het einde draaiden we weer het asfalt op en moest er door verschillende groepen van langzamere rijders geslalomd worden. Ook werd even later meteen duidelijk wat voor slijtageslag het zou gaan worden, één keer de rem aantikken en het was duidelijk dat de remblokken al versleten waren.

Met die fijne gedachte in het achterhoofd door! Alles ging ook nog best goed tot een beekoversteek. Zelf dacht ik er door te rijden, voor me dacht iemand wat anders, even iets remmen en weg was ik. Op een spekgladde betonplaat lag ik voor ik het goed en wel doorhad op mijn rug, maar met alleen mijn ego gekneusd kon ik weer verder.

Wat verder eigenlijk best goed ging, vooral veel eten, goed drinken en met een beetje terughoudendheid naar beneden (achteraf gezien maar goed ook want mijn remblokken waren zo ver weggesleten dat de remzuigers al aan de beurt waren).

Ondanks dat en de rest van de slijtage die er was door de modder was het uiteindelijk genoeg om mijn doel van top 10 te halen met een 10e plek.
Toch een mooie afsluiting van het seizoen en hopelijk een mooie basis on weer terug te bouwen naar een betere vorm.

Frank - Langenberg 68km 12e

Na een rustweek met daarin ook echt rust was het zondag tijd voor de Langenberg Marathon en dan de 64km middelafstand. Ondanks dat het mooi weer was, was het parcours modderig van alle regen die was gevallen en kon het dus wel eens zwaar gaan worden. Zo was het dus ook, vanaf moment 1 moest ik aan de bak alleen wilde ik wel maar kon ik niet. De hele tijd reed ik voor mijn gevoel met de begrenzer erop. De scherpte was er gewoon niet.

Ook maakte ik het mezelf nog wat moeilijker door geen reepjes mee te nemen het was niet een opzettelijke hindernis maar gewoon onderschatting want ik dacht ik rij het wel uit met een paar gelletjes...

Niet dus en hierdoor verloor ik in de tweede helft posities. Nog een plaspauze erbij en het was wel een beetje klaar.
De laatste kilometers waren nog even spannend omdat een groepje naar me toe was gereden.

Gelukkig wist ik met een goede sprint nog mijn plek te redden waarmee ik toch nog als 12e over de streep kwam.

Frank - Vulkan Bike P7

Daun, het was wat. Zaterdag veelste vroeg opgestaan om er een marathon te fietsen. Gelukkig wel iets minder vroeg dan eerst gepland, want ik had mezelf in mijn hoofd al ingeschreven van de 100km naar de 60km. Het moest alleen daar nog even geregeld worden. Eenmaal daar lukte dit ook direct zonder al te veel moeite, en wat was ik daar blij om..

Het weer was namelijk echt beroerd, regen, regen een opklaring met een sprankeltje hoop, koud en nog meer regen. Maargoed toch maar van start en het ging eigenlijk een stuk beter dan verwacht. Er werd in het begin nog niet extreem hard gereden maar ik had in ieder geval wel het gevoel dat ik nog relatief makkelijk mee kon.. en gek genoeg reed ik tot mijn eigen verbazing na een km of 15 in een kopgroep met de 1e 3. Zo groot was mijn verbazing dat ik besloot toch maar even rustiger te doen, ik kon namelijk niet geloven dat ik dat vol ging houden en liet mezelf wegzakken naar de achtervolgende groep. Hiermee heb ik samen gereden tot eigenlijk de laatste echte klim waarop ik helaas moest lossen. Een kleine hongerklop was genoeg om het tempo niet meer te kunnen volgen en zo kwam ik terecht op een 7e plek.

Op zich niet slecht voor weer een eerste wedstrijd na een lange, relaxende warme zomervakantie.

 

Daun, het was wat. Zaterdag veelste vroeg opgestaan om er een marathon te fietsen. Gelukkig wel iets minder vroeg dan eerst gepland, want ik had mezelf in mijn hoofd al ingeschreven van de 100km naar de 60km. Het moest alleen daar nog even geregeld worden. Eenmaal daar lukte dit ook direct zonder al te veel moeite, en wat was ik daar blij om..

Het weer was namelijk echt beroerd, regen, regen een opklaring met een sprankeltje hoop, koud en nog meer regen. Maargoed toch maar van start en het ging eigenlijk een stuk beter dan verwacht. Er werd in het begin nog niet extreem hard gereden maar ik had in ieder geval wel het gevoel dat ik nog relatief makkelijk mee kon.. en gek genoeg reed ik tot mijn eigen verbazing na een km of 15 in een kopgroep met de 1e 3. Zo groot was mijn verbazing dat ik besloot toch maar even rustiger te doen, ik kon namelijk niet geloven dat ik dat vol ging houden en liet mezelf wegzakken naar de achtervolgende groep. Hiermee heb ik samen gereden tot eigenlijk de laatste echte klim waarop ik helaas moest lossen. Een kleine hongerklop was genoeg om het tempo niet meer te kunnen volgen en zo kwam ik terecht op een 7e plek.

Op zich niet slecht voor weer een eerste wedstrijd na een lange, relaxende warme zomervakantie.

Frank - Rhens 80km

Vanaf de start zat ik helemaal stuk, de hitte was mij teveel en het tempo ook. Ik had bijna een uur nodig om bij te komen. Maar vanaf dat moment kon ik wel goed tempo rijden en begon ik plaatsen naar voren op te schuiven. Met de laatste 10 kilometer te gaan was ik alleen nog over met één ander.

Samen konden we nog hard doorrijden maar ik begon toch wel te twijfelen of ik het bij zou kunnen houden. Het lukte en toen de laatste klim kwam was ik schijnbaar ik nog best goed in orde. Teamgenoot Irjan kwam op dat moment net aangesloten vanuit de 50km en eenmaal boven aangekomen kon ik voor hem het gaat dichten naar de 3e plek. Zelf reed ik daarbij ook weg van de rest en dat bracht me uiteindelijk naar een 24e plek.

Frank - Emmelshausen 69km

Afgelopen zondag ging de wekker vroeg in de ochtend om te vertrekken naar Emmelshausen, daar ging ik mijn eerste halve marathon rijden. Een noodgedwongen keuze vanwege het bijkomen van een harde val en eentje waar ik achteraf zeker geen spijt zou krijgen.

De 70km was het dus, de start was snel en het tempo lag hoog. Gelukkig kon ik nog mee zonder dat het me heel erg pijn deed en dat gaf vertrouwen. Alleen wat technischere passages gooiden roet in het eten, door nog wat noodgedwongen rust moest ik telkens een gaatje laten vallen en hield ik het net niet bij. Die gaatje vervolgens steeds weer dichtrijden brak me wel op en ik moest het tempo echt minderen. Meerdere mensen passeerden en ik viel verder terug.

Uiteindelijk belande ik in een groep van een man of 7, maar na een aantal flinke stuiter passages begon de nasleep van m'n val me toch op te breken en moest ik ook hun laten gaan. Het zorgde ervoor dat ik de laatste 15km alleen reed op een rustiger tempo en uiteindelijk als 22e over de finish kwam.

Gelukkig is er wel weer wat progressie om motivatie uit te halen.

Frank - Groesbeek 105km

De Hel! (van Groesbeek), de eerste marathon die in 2017 op het programma stond. Altijd spannend, zeker omdat ik hier eigenlijk altijd wel flink ingestort ben en de conditie nog echt wel, zacht gezegd, verbeterd mag worden. Met dat stevig in m'n achterhoofd geprent ging ik samen met nog ruim 600 anderen van start over de motorcrossbaan. Een hoop opstoppingen verder, was er eindelijk ruimte om een beetje gas te geven. Allemaal relatief natuurlijk want de rest zit absoluut niet stil. Hierdoor bleef mijn positie ongeveer gelijk op een plek of 10 achter teamgenoot Maarten die gestaag verder uitliep.

Om mezelf zo veel mogelijk te sparen liet ik dat ook gebeuren. Hierdoor kwam mijn andere Teamgenoot Nard aangesloten waarna ik de eerste ronde met hem verder ben maar toen ook Jan Weevers kwam aansluiten en er nog even een klap op gaf moest ik ook hun laten lopen. Dan maar weer op eigen tempo verder, zo gezegd zo gedaan toch ruim twee van de drie ronden doorgereden tot ik Maarten weer tegenkwam. Hij was bezig om weer plekken goed te maken nadat hij nog in de eerste ronde lek gereden had. Gouw sloot ik me bij hem aan, hoopvol dat ik door al mijn spaarwerk met hem mee kon en ja hoor: het lukte. Samen schoven we op naar voren, ook teamgenoot Nard kwam weer in zicht. Alleen op het moment van aansluiting zorgde wat langzame 70km rijders ervoor dat ik Maarten kwijt was.

Dus wat dan... dan door met Nard en in een lekker tempo verder. Overigens werd het steeds oncomfortabeler omdat m'n blaas toch best wel volliep en een km of 5 voor het einde besloot ik maar even te stoppen. Weer kwamen er veel mtbers voorbij gereden maar gelukkig kon ik er ook weer aardig wat inhalen. Zelfs Nard kwam ik nog vlak voor de streep tegen en in een sprint buitenom wist ik me ervoor langs te wurmen met uiteindelijk een 41e plek als resultaat.

Frank - Nationalpark Bike-Marathon

Na op een blauwe maandag besloten te hebben om met vrienden naar Zwitserland te gaan biken, kwam er nog eens de Nationalpark Bike-Marathon bij. Een extreme alpenmarathon van net geen 140km, met 4 grote klimmen en om het af te maken nog 1000 hoogtemeters verstopt in de laatste 60 km.

Aangezien twee al hadden besloten om in estafette vorm te rijden (ieder 70km na elkaar) en de ander voor de volle afstand ging. Besloot ik om niet achter te blijven en dat ook maar te doen. Zo gezegd zo gedaan en de volgende ochtendvroeg ging ik samen met de halve wereldtop en nog bijna 600 anderen van start. Het begin was geneutraliseerd tot aan de eerste klim waar onderaan de wedstrijd werd vrijgegeven.

Ook al ging ik er door m’n blessure (een whiplash overgehouden aan de valpartij in Montferland) en de daardoor opgelopen trainingsachterstand vanuit niet mee te kunnen met de echt snelle mannen leek het nu toch wel alsof ik, met alle respect, een tourder was. Het bijna 1,5 uur voordat ik boven was. Maar eenmaal boven begon een mooie snelle afdaling waarin ik samen met 1e estafette rijder Arno een groot deel van de klimmers voorbij wist te gaan waardoor we toch weer op een mooie plek in de wedstrijd kwamen. Samen reden we door naar de 2e grote klim welke al vrij snel begon. 

FrankNBM2016

Onderaan pakte ik nog snel een bidon aan van de organisatie die door Sponsor werden geleverd. Gelijk een mooi vergelijkend waren onderzoek met de drank van onze eigen sponsor (PowerBar). Vrij snel kreeg ik toch al door dat ik daar beter op teer dan op de aangeboden drank. Een misselijk gevoel kwam opzetten waardoor ik toch wel een tandje langzamer ging. Zo kwam ik 5 minute achter Arno door op het halverwege punt (70km). Niet veel later begon de aanloop naar de beruchte klim van 8km met 900 hoogtemeters waarvan ze bijna allemaal in de laatste 3 km zitten. Hier kwam ik vrij snel achter toen ik de voet van de klim opdraaide en een muur met lopende mensen voor me zag. Niet heel snel erna moest ik me ook onder de lopende scharen. Iets wat ik dus echt niet kan en hoe goed de wedstrijd leek te gaan hoe slecht het daarna liep. Het was werkelijk of ik aan het kruipen was t.o.v. de rest, ik verloor ook heel veel plaatsen en energie. Eenmaal boven bleek ook snel dat herstellen er niet inzat. Het was namelijk ook nog steeds 32 graden. Dat was ongeveer net zo veel als het gemiddelde dalingspercentage wat volgde. Het was echt een afdaling waar je volledig op je materiaal moest vertrouwen, wat m’n CANYON ook heel goed deed. Beneden aangekomen kon ik helaas alleen helemaal niks meer. Rustig reed ik verder in de eidele hoop er misschien nog in te komen. Het was ook nog ver en ik was vast niet de enige die het moeilijk had. Helaas kwam er geen verbetering en kwam lotgenoot Joost bij. Nog even kon ik met hem mee, maar ook dat hield ik niet vol. Ik was helemaal leeg en dus heb ik de laatste kilometers alleen gereden tot aan de streep (waar ik inmiddels een uur had verloren om teamrijder twee. Om maar even een beeld te geven van hoe kapot ik ben gegaan). Het enige wat me op de been hield was m’n koppigheid om uit te fietsen. Uiteindelijk dus eentje om nooit meer te vergeten dus.

Frank - Schinderhannes

Terwijl ik dit een dag later schrijf na de wedstrijd zondagmorgen heb ik nog steeds zware benen. Want goh wat heb ik afgezien onderweg, mede omdat ik het mezelf niet al te makkelijk heb gemaakt.


Want, met namelijk nog maar een kleine 3 minuten te gaan voor de start wist m'n vader me ineens te vertellen dat ik mijn stuurbord (en dus ook chip) niet gemonteerd had. Hij snel terug haasten en ik toch vriendelijk even vragen of de rest even ruimte vrij wou maken zodat ik ook naar de auto kon. Toen dus heel snel naar de auto, het nummer er op zetten en weer terug. Precies op tijd om achteraan aan te sluiten bij het startschot. Een hele belevenis dus en nog niet eens onderweg.


Met het startschot gevallen kon ik dus proberen zo snel mogelijk naar voren op te schuiven om toch nog iets van de race te maken. Het ging op zich nog sneller dan gedacht en na een half uur ongeveer zag ik teamgenoot Mark in de verte al met een groepje rijden. Eenmaal daar aangesloten was er nog één groep te zien, nog even aanzetten en ook daar vonden we aansluiting.
Ondanks dat er voor m'n gevoel hard gereden werd bleef de groep nog vrij lang samen, pas bij een hele steile hobbelige klim ergens rond 40km brak het en gingen we met 4 verder. Wat ook weer zo bleef tot de verzorging op 65km, hier moest Mark lossen omdat hij stopte voor bevoorrading. Aangezien ik me niet veel later beroerd begon te voelen vanwege buikklachten waren we snel weer samen.

MVS SCHINDERHANNES


Zo hebben we de wedstrijd tot een kilometer of 5 voor het einde doorgereden totdat een langzaam leeglopende achterband van Mark er voor zorgde dat die even moest stoppen. Met de gedachte dat die zo wel weer bij zou zijn reed ik rustig door. Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden was dat er nog mensen terug zouden komen. Hierdoor kwam er nog één iemand bij me aansluiten. Bij mezelf dacht ik, het gaat me echt niet gebeuren dat die me er nog afrijdt maar met nog een kilometer te gaan gebeurde het toch. Helemaal leeg was ik maar kwam nog wel voldaan als 21e over de streep.

Frank - Kellerwald 80km

Afgelopen zondag was de Kellerwald-Bikemarathon, een Duitse snelwegmarathon op een goede 3,5 uur rijden vanaf Arnhem. Tot zaterdagmiddag wist ik eigenlijk nog niet zeker of ik er ging rijden en zonder naar het weerbericht te kijken besloot ik op de zonnige zaterdag om toch maar te gaan. Met in m'n hoofd een optimistisch zonnige tocht in het vooruitzicht vertrok ik zondagmorgen erg vroeg naar Kellerwald. Al snel verdween het optimisme eigenlijk. Want wat kwam het hard naar beneden onderweg, maar goed het was nog een goede 200km rijden dus wie weet kwam het goed.
Alleen aangekomen bij de start en bij het spreken van teamgenoot Roel was echt alle hoop van een droge tocht verdwenen. Want ook hij kwam even melden dat het in de nacht flink geregend had. Dan toch de verwachtingen maar bijstellen naar een modderrit en starten maar.

Deze was ondanks de brede weg heel zenuwachtig en al vrij snel maakte een renner en zijn fiets een 360 voor onze neus. Dat het alleen bij hem bleef was wel een wonder. Ook in de eerste meters over de modderpaden was het uitwijken geblazen voor mensen die waarschijnlijk voor het eerst in hun leven over een gladde ondergrond gingen of gewoon geen goede Continental banden hadden gestoken ;). Ook hier kwamen we goed doorheen en al snel begonnen we naar voren te schuiven door het deelnemersveld.

Het enige jammere was dat een "rustige" start van Roel voor mij maximaal aanzetten betekende. Wat op het vlakke best ging alleen bij de eerste klim moest ik het toch echt af laten weten en stond ik er alleen voor.

Of in ieder geval zonder teamgenoot, want er waren nog mensen zat om me heen. Met hen heb ik ook de eerste blubberende ronde samen gefietst en bij de doorkomst voor de tweede ronde voelden de benen eigenlijk ook goed. Dus ik dacht, lekker zo door blijven gaan en er zit misschien wel een leuke uitslag in. Zo gezegd zo gedaan alleen toen werd het weer kouder en kouder en daarmee ook ikzelf. En of dat nog niet genoeg was kwam er ook nog eens een ijsregen/hagelbui naar beneden. Toen was het ook echt gedaan met me en viel ik compleet stil, meer dan de ronde uitrijden zat er helaas ook niet in.

Frank - RWP-Cyclo

Zaterdag stond de RWP-Mountainbike Cyclo Midden Nederland op het programma, ook wel bekend als de marathon in Amerongen. Een marathon van 100km verdeeld over 6 ronden. Aan het begin van de week leek het er nog even op alsof we door de regen zouden moeten, maar naarmate de zaterdag dichterbij kwam werd de voorspelling steeds beter. Dus stonden we zaterdag lekker in de zon aan de start op een gortdroog parcours en kon ik op deze manier prima m'n nieuwe Continental SpeedKing II uitproberen.

Lees meer: Frank - RWP-Cyclo